22004925 - 021

از دست دادن شنوایی در کودکان

(1 رای)
از دست دادن شنوایی در کودکان

اگرچه از دست دادن شنوایی در هر سنی می تواند اتفاق بیافتد ولی مشکلات شنوایی در موقع تولد یا در دوران شیرخواری و سال های نوپایی، می تواند به نتایج وخیمی منجر شود. برای درک صحبت و پیشرفت قدرت تکلم، شنوایی اساس استفاده از زبان است. در نتیجه اگر کودکتان در دوران شیرخواری و اوایل کودکی شنوایی خود را از دست بدهد نیاز به توجه فوری دارد. از دست دادن شدید حس شنوایی حتی به طور موقت در این مرحله زمانی، برای کودک بسیار مشکل است و باعث می شود نتواند زبان مکالمه را به درستی بیاموزد. غالب بچه ها ناشنوایی خفیف یا کم شنوایی را ضمن تجمع مایع در داخل گوششان در واکنش به بروز حساسیت یا سرماخوردگی تجربه می کنند.

در این حال از دست دادن شنوایی معمولاً موقتی است. وقتی شنوایی به وضع عادی بر می گردد که سرماخوردگی و حساسیت فروکش کند و مایع موجود در گوش میانی از راه مجرای استاش به پشت حلق تخلیه شود. در عده زیادی از بچه ها، شاید یک نفر از هر ده نفر، به علت باقی ماندن مایع ناشی از عفونت در گوش میانی که نتیجه وجود مشکلاتی در مجرای استاش (گوش میانی بوسیله لوله باریکی که شیپور یا لوله استاش (Eustachian tube) نامیده می شود به پشت بینی متصل شده است. لوله استاش همراه با گوش میانی فشار هوا را بر هر دو طرف پرده گوش متعادل می کنند) است.

شنوایی نمی تواند به حالت اول برگردد و در نتیجه تکلم دچار تاخیر می شود. در این حالت، صحبت کردن عادی و تکامل گویایی در معرض خطر قرار می گیرد. از دست دادن قدرت شنوایی به صورت دائم می تواند به شکل خفیف تا ناشنوایی کامل متفاوت باشد.

دو نوع ناشنوایی اصلی وجود دارد

ناشنوایی انتقالی

وقتی کودک به ناشنوایی انتقالی مبتلا می شود یک وضعیت ناهنجار ساختمانی در مجرای خارجی گوش یا گوش میانی داشته باشد یا اینکه در گوش میانی مایعی وجود داشته باشد که مانع انتقال صدا شود.

ناشنوایی کودکان

ناشنوایی حسی – عصبی (کری عصبی)

این نوع اختلال شنوایی به علت غیر طبیعی بودن ساختمان گوش داخلی یا اعصابی است که پیام های صوتی را از گوش داخلی به مغز می رسانند. این اشکال ممکن است در زمان تولد موجود باشد یا مدت کوتاهیبعد از تولد ایجاد شود. اگر در بین فامیل سابقه ناشنوایی وجود داشته باشد، ممکن است از نوع توارثی (ژنتیک) باشد. اگر مادر در زمان بارداری دچار عفونت هایی نظیر سرخچه، سیتومگالوویروس (CMV) یا سایر بیماری های عفونی شود، روی شنوایی اثر می گذارد و باعث بروز ناشنوایی در جنین می شود. همچنین این مشکل ممکن است در اثر وجود ناهنجاری در گوش داخلی باشد.

با وجود این در بسیاری از موارد امکان اینکه ناشنوایی، عامل ژنتیک داشته باشد بسیار زیاد است، حتی اگر سابقه ای از ناشنوائی ارثی در خانواده های وابسته والدین دیده نشود.

/// شماره های تماس ///

ناشنوایی را باید بعد از تولد نوزاد بلافاصله غربالگری (بیماریابی) کرد و در صورت وجود، مورد شناسایی قرار داد، بنابراین نباید منتظر آن شد تا ببینیم کودک می تواند صحبت کند یا خیر. این مسئله ای است که باید در همان روز اول تولد مشخص شود. کادمی کودکان آمریکا توصیه می کند هر کودکی که متولد می شود. قبل از خروج از بیمارستان، باید از نظر شنوایی غربالگری شود.

اگرچه بعضی از پزشکان عمومی و متخصصان اطفال می تواند وجود مایع در گوش داخلی را که یکی از علت های شایع ناشنوایی است، تشخیص دهند ولی نمی توانند شنوایی را اندازه گیری کنند، بنابراین کودکتان را باید نزد یک متخصص سنجش شنوایی ببرید تا این بررسی به طور صحیح انجام شود. همچنین معاینه به وسیله متخصص گوش و حلق و بینی نیز لازم است.

اگر سن کودکتان کمتر از دو سال باشد که نتواند هنگام معاینه گوش همکاری کند، میتوان دو نوع تست غربالگری را روی او انجام داد که مشابه همان تستی است که در مورد نوزادان انجام می شود. انجام این تست ها بدون درد بوده و تنها پنج تا ده دقیقه طول می کشد و می تواند در زمانی که کودک در خواب است یا به صورت آرام دراز کشیده، انجام شود.

درمان شنوایی کودک

انواع تست های غربالگری

تست پاسخ شنوایی ساقه مغز

در این تست چگونگی پاسخهای مغز نسبت به صدا اندازه گیری می شود. با ایجاد صدا یا ضربه هایی که از طریق یک گوش به گوش شیرخوار وارد می شود پاسخ های مغز از راه الکترودهایی که روی سر شیرخوار نصب شده است به خارج منتقل و اندازه گیری می شود. با انجام این تست برای پزشک این امکان فراهم می شود که بدون نیاز به همکاری کودک، بتواند شنوایی او را بسنجد.

تست انتشار امواج صوتی گوش (OAE)

امواج صوتی تولید شده در گوش داخلی را اندازه گیری می کند. در این تست، یک کاوشگر کوچک را در داخل مجرای گوش خارجی شیرخوار قرار می دهند که می تواند پاسخ های تولید شده ناشی از تحریکات صوتی وارده به گوش او را اندازه گیری کند.

درمان ناشنوایی

درمان ناشنوایی بستگی به علت بروز آن دارد. چنانچه کم شنوایی خفیف از نوع انتقالی ناشی از وجود مایع در گوش میانی باشد، ممکن است پیشنهاد شود که کودک چند هفته بعد دوباره تست شود، شاید مایع موجود، خود به خود جذب شده باشد. استفاده از داروهای آنتی هیستامین یا رفع کننده احتقان برای جذب مایع داخل گوش میانی، کار بی فایده ای است. دادن آنتی بیوتیک هم اثر زیادی ندارد، ولی استفاده از آن برای یک یا دو هفته، اشکالی ندارد.

/// شماره های تماس ///

چنانچه ظرف یک دوره سه ماهه، بهبودی ایجاد نشود و هنوز در پشت پرده صماخ، مایع وجود داشته باشد، پزشک اطفال او را به یک متخصص گوش و حلق و بینی معرفی خواهد کرد تا با سوراخ کردن پرده صماخ و گذاردن لوله از راه آن، مایع موجود در گوش میانی تخلیه شود. این کار با یک عمل جراحی کوچک چند دقیقه ای روی پرده صماخ انجام می شود.

در ناشنوایی انتقالی به علت ناهنجاری در گوش خارجی یا میانی، استفاده از سمعک می تواند شنوایی را تا حد طبیعی یا نزدیک به طبیعی بهبود بخشد. در هر حال، سمعک زمانی مفید خواهد بود که مرتب و به خصوص در بچه های کوچک در تمام اوقات در جای خود بوده و به صورت فعال در حال کار باشد. جراحی ترمیمی برای رفع عیب ساختمانی، وقتی صورت خواهد گرفت که کودک بزرگتر شده باشد.

بهترین حالت درمان ناشنوایی

بهترین حالت، کاشت حلزون گوش در بچه های بالاتر از یک سال است که از سال 1990 مورد تایید قرار گرفته است. در حال حاضر تجربه کافی روی این کار به دست آمده است که بتوان گفت این روش در اکثر کودکانی که مشکل مغزی ندارند، از نظر پیشرفت صحبت نتیجه خوبی داشته است به این شرط که قبل از سه سالگی گذاشته شود. این وسیله کمک میکند تا کودک از وجود صدا آگاه شود، ولی شنوایی او را آنقدر بهبود نمی بخشد که بتواند بدون کمک اضافی مانند استفاده از سمعک که باعث تشدید صدا می شود و تعلیمات خاص و راهنمایی والدین، صحبت کردن را به کودک بیاموزد.

از دست دادن شنوایی

والدینی که فرزند آنان دچار ناشنوایی حسی عصبی است، بسیار علاقمندند که بدانند آیا فرزندشان خواهد توانست موفق به صحبت کردن شود. پاسخ این است که تمام کودکان مبتلا به ناشنوایی می توانند صحبت کردن را بیاموزند ولی نه به شکلی کاملاً واضح. بعضی از بچه ها می توانند به خوبی لب خوانی کنند در حالی بقیه هرگز نمی توانند در این کار مهارت کافی پیدا کنند. صحبت کردن یکی از اَشکال زبان است. غالب بچه ها، آمیزهای از صحبت کردن و زبان اشاره را فرا می گیرند. زبان نوشتاری نیز امر بسیار مهمی است. زیرا کلید موفقیت های آموزشی و شغلی به شمار می رود. زبان اشاره یا زبان علامت ها، روشی است اصلی برای افراد ناشنوا که به خوبی برای ایجاد ارتباط و بیان نظرات و خواسته هایشان با دیگران به کار می برند.

اگر کودک شما در حال یادگیری زبان اشاره است. شما و دیگر افراد خانواده نیز باید این زبان را فراگیرید. آیا راه دیگری برای تشریک مساعی و شرکت او در زندگی با شما و دیگران و بالعکس وجود دارد؟ شما باید بتوانید او را آموزش دهید. تربیت کنید، تمجید و تشویقش کنید، آرامشش را فراهم کنید و در شادی هم شریک باشید.

افزودن نظر:
CAPTCHA2


×

امتیاز دهی به مطلب: از دست دادن شنوایی در کودکان

خیلی بدبدمتوسطخوبعالی