22006198 021

روانکاوی چیست و روش درمانی آن چگونه است؟

خیلی بد بد متوسط خوب عالی
(26 رای)
روانکاوی چیست و روش درمانی آن چگونه است؟

روانکاوی و روان درمانی تحلیلی یکی از گرایش های اصلی و سرشاخه مهم در علم روانشناسی می باشد. در واقع می توان گفت بخشی از علم روانشناسی از گرایش روانکاوی توسط فروید ایجاد شده است. پدر علم روانشناسی فروید، روانشناسی را در بستری به نام روانکاوی گسترش داد. رشد و پیشرفت علم روانشناسی بر پایه همین گرایش یعنی روانکاوی شناخته شده و به وجود آمده است. روانکاوی و یا روان درمانی تحلیلی در اصل خود، درمان و شناخت مسائل انسانی با توجه به ریشه و اصل هر موضوعی می باشد.

روانکاوی از نظر فروید

فروید پس از تثبیت نظریه های خود در علم روانشناسی، روانکاوی را به عنوان تنها گرایش روانشناسی معرفی کرد و شاگرد و طرفدارانی از همه دنیا داشت. در رویکرد روانکاوی که به نوعی تحلیل و بررسی مشکلات و آسیب ها از دوران یک تا سه سالگی است و پس از آن تصمیم گیری هایی که بر اساس آن دوره و پس از آن انجام می شود، باعث بروز اختلالات و یا مشکلات در زندگی می شود.

در رویکرد روانکاوی (کلاسیک) هر آنچه که فرد امروزه متحمل می شود، اختلالات و گرفتاری های او مربوط به دوران کودکی و یا تثبیت در دوره مشخصی از زندگی است که فروید به اصطلاح به آن دوره «معقدی، دهانی و آلتی» می گوید.

روانکاوی و درمان روانکاوی

دوره های زندگی افراد از نظر فروید

  1. دوره دهانی به خوردن شیر و غذا از مادر مربوط می شود.
  2. دوره معقدی به دوره یادگیری تخلیه ادرار و مدفوع و یا نگه داشتن آن مربوط است.
  3. دوره آلتی دوره شناخت کودک با آلت تناسلی و ماندن و یا گذر از این دوره مربوط است.

به نظر فروید بچه ها از لحاظ تربیت، نوع رفتار با آن ها، نوع نگاه و برداشتشان هر کدام ممکن است در یکی از این دوره ها تثبیت شوند، باقی بماند و تا بزرگسالی با صفت هایی مشابه با این دوره زندگی کنند. یا ممکن است با تربیتی صحیح و سرکوب نشدن نیازها و احساسات، خود از این دوره گذر و مراحل رشد را طی کنند. در واقع این توضیحات به این دلیل بود که بدانیم در گرایش درمانی روانشناسی کلاسیک، دانستن و آگاهی به این موضوع که در کودکی چگونه زندگی کرده ایم، چه احساساتی داشته ایم و یا این احساسات سرکوب شده اند و یا رشد پیدا کرده اند، در بزرگسالی به همان منوال دچار اختلال و یا عقده هایی می شویم که دست و پایمان را می گیرند.

روان درمانی تحلیلی چگونه است؟

روان درمانی تحلیلی با تفاوت از بقیه رویکردهای روانشناسی نیاز به قدرت انتزاعی مراجع کننده، فکر و قوه تخیل او دارد. زیرا در درمان روانتحلیلی کلاسیک باید بتوانیم ساعتی را بدون هیچ مقاومت و کنترل بر ذهن، به حرف زدن راجع به مسائلی که به یکباره به ذهنمان جاری می شوند، اقدام کنیم.

چگونه حرف هایی که به یکباره به ذهنمان می رسند می توانند راهی برای درمان باشند؟

درمان روانکاوی کلاسیک که یکی از سخت ترین نوع درمان ها است، به این دلیل که ریشه و اصل هر موضوعی را پیدا میکند و آن را درمان می کند و نه تنها بخشی از رفتار را و یا بخشی از نگرش، بلکه ریشه اصلی مشکل را که در کودکی قرار دارد درمان می کند.

به همین دلیل آنچه که بدون تفکر از قبل و بی اختیار بر ذهن و زبان جاری می شود، جایی در ناخودآگاه (ناخودآگاه قسمت اعظم روان انسان را تشکیل می دهد) ذهن دارند که با تحلیل و بررسی دقیق یک روانکاو ماهر می تواند ناخودآگاه را روشن کند و به زمینه های تاریک آن و سرکوب ها و تعارضات انسانی که در روان جای دارند، پی ببرد و به درمان آن مشغول شوند.

در واقع در گرایش مهم روانکاوی فرد مراجع آنچه را که نمی داند، خود با زبان خود بیان می کند و خود یک پایه اصلی درمان است. به این نحو که با آگاهی از این که این تعارضات چگونه و از کجا به وجود آمده اند و با آشنایی با آن ها راه روشن و بینش جدیدی بر فرد مراجعه کننده به وجود می آید که خود راه درمان است. در هیچ گرایشی از روانشناسی درمان بدون خواست مراجع صورت نمی گیرد. مراجع قدم به قدم با درمانگر به کشف ناشناخته روان خود می رود و چراغ روشنگری را با هدایت یک روانکاو ماهر در دست می گیرد.

چگونه کسی از وجود خود خبر ندارد؟

جواب اینجاست که روان انسان از سه بخش: آگاه، نیمه آگاه و ناخودآگاه تشکیل شده است.

  • در بخش آگاه اطلاعات مربوط به رفتارهایی که در شبانه روز با آن ها آشنا هستیم می گذرد.
  • بخش نیمه آگاه قسمتی از ذهن است مانند خواب و رویاهایی که می بینیم.
  • بخش ناخودآگاه و قسمت اعظم وجود روان همان قسمتی است که کلیه رفتارهای ما و تصمیمات ما بر اساس تصمیم گیری در این بخش به وجود می آید که در واقع در روانکاوی کلاسیک می توان با درمان و آگاهی پیدا کردن به معضلات و یا روشنگری های این بخش از روان به درمان بپردازیم.

روانکاوی و روان درمانی

روان درمانی یک اصطلاح کلی است که هر شکلی از درمان ذهن را توصیف می کند. روانکاوی مبتنی بر مطالعات ذهن خودآگاه و ناخودآگاه انسان است. همه روانکاوان دارای مدرک اولیه در روانپزشکی، روانشناسی، مددکاری اجتماعی یا سایر رشته های بهداشتی هستند. محققان، مربیان واجد شرایط و سایر متخصصان منتخب نیز ممکن است روانکاو شوند. استانداردهای آموزشی برای روانکاوان توسط انجمن بین المللی روانکاوی تعیین شده است. روان پزشکان، پزشکانی هستند که از نظر پزشکی واجد شرایط هستند و دارای تجربه تحصیلات تکمیلی و آموزش در زمینه درمان بیماری های روانی، با استفاده از درمان های فیزیکی و روانشناختی هستند. روانشناسان معمولا مدرک پزشکی ندارند، اما دارای مدرک روانشناسی هستند و فرآیندهای ذهنی و رفتار را مطالعه کرده اند.

افزودن نظر:
captcha