22004925 021

اضطراب جدایی کودکان از والدین

خیلی بد بد متوسط خوب عالی
(30 رای)
اضطراب جدایی کودکان از والدین

چگونه اضطراب جدایی کودکان را کاهش دهیم، این سوال متداول بسیاری از والدین است. یکی از مهم ترین مشکلات والدین اضطراب جدایی کودکان هنگام رفتن به مهد کودک است. در اینجا به شما توضیح و راهکارهای درمان اضطراب جدایی کودکان را خواهیم داد. کودکان در حال رشد هستند و در عین حال تلاش می کنند بیشتر از دنیای اطراف خود آگاه شوند و آن را درک کنند، اما بعضی از کودکان قادر به ماجراجویی به صورت انفرادی نیستند.

اضطراب جدایی کودکان از والدین

اضطراب جدایی چیست؟

اضطراب جدایی در کودکان، یعنی به هنگام جدایی و نبود والدین، کودکان فریاد می زنند و یا گریه می کنند که این رفتارها همراه با اضطراب است. البته این رفتارها به هنگام جدایی در اکثر کودکان مشاهده می شود ولی زمانی که مدت آن زیاد شود می توان این برچسب را به کودک زد.

معمولا چیزی که والدین از آن اطلاع ندارند، این است که ممکن است کودکشان به این اختلال مبتلا باشد و آن ها ندانند؛ طبق آمار بدست آمده، 4 درصد از کودکان و 6/1 از نوجوانان دارای اختلال هراس جدایی می باشند و بیشتر کودکان دارای این اختلال در سنین زیر 12 سال هستند.

هنگامی که این کودکان وارد جامعه می شوند، نشانه های این اختلال نمایان می شود؛ به عنوان مثال از مدرسه بیزارند و دوری می کنند و یا به هنگام خواب دچار مشکل هستند. کودکان هنگامی که با این مسائل روبه رو می شوند مضطرب می شوند و این امر روی زندگی اجتماعی آنها تأثیر منفی می گذارد.

اولین قدم برای کمک به این کودکان، یافتن یک دکتر روانشناس کودک در این زمینه است.

علائم اختلال اضطراب جدایی

  • نگرانی شدید در رابطه با از دست دادن والد
  • امتناع از رفتن به مدرسه یا مهدکودک
  • ترس از تنها ماندن بدون والد
  • اصرار به خوابیدن کنار والد
  • کابوس های شبانه با موضوع جدایی
  • علائم فیزیکی مثل سردرد یا حالت تهوع هنگام جدایی

چگونه اضطراب جدایی کودکان را کاهش دهیم

درمان رفتاری_شناختی (CBT)

طبق پژوهش های مرکز مشاوره مکث، این شیوه درمان برای اصلاح رفتار کودک عالی است؛ در این روش کودک فرا می گیرد که چگونه اضطراب جدایی خود را کنترل کند و به احساسات خود مسلط شود.

درمان والد و کودک

در این روش والدین و دیگر اعضای خانواده می آموزند که چگونه با کودک رفتار کنند و برای این که اضطراب جدایی کودک را کم کنند، روش های جدیدی را یاد می گیرند.

بازی درمانی

معمولا پیشنهاد اثر بخش دکتر روانشناس کودک، بازی درمانی است. کودکانی که توانایی درک رفتار و احساسات خود را ندارند، نمی توانند با روش های دیگر درمان شوند، پس بازی درمانی برای آنان روش مناسبی است.

/// شماره های تماس ///

روش های دیگر

راه های درمانی دیگری نیز برای اضطراب جدایی کودکان وجود دارد؛ مثلاً تمرین های ریلکسیشن و دارودرمانی. ریلکسیشن شامل تنفس عمیق و تمرین های عضلانی است و برای آرام تر شدن کودک به کار می رود. دارو درمانی نیز برای تسریع بهبود فرد به کار می رود ولی برای کودکان توصیه نمی شود.

  • در هنگام رساندن فرزندتان به مدرسه برنامه ریزی کنید.(مثلا به هنگام صبح زودتر از زنگ ساعت درسی در مدرسه حضور پیدا کرده و در حیاط مدرسه با کودک بازی کنید).
  • به کودک کمک کنید تا افکار منفی ای را که سبب اضطراب او می شود، با تهیه لیستی از افکار مثبت جایگزین کند(مثلاً افکار خوب را روی کارت ها بنویسید و در کوله پشتی کودک قرار دهید).
  • روزانه به همراه کودک خود نوشته هایی شامل افکار مثبت تهیه کنید.
  • از چیدن برنامه های زیاد خودداری کنید و بیشتر زمان خود را صرف بازی و خواب مناسب کودک کنید.
  • به کودک خود کمک کنید تغییراتی را در زندگی روزمره خود ایجاد کند.
  • با کودک خود همدلی کنید و در برنامه هایی که برای خود می چیند، نظر دهید.

اثر رفتار والدین بر اضطراب

پیش از این توضیح داده ایم که اضطراب و وجود آن در کودکان علت و ریشه اساسی در نحوه رفتار والدین با کودک دارد.

کودکی که بیش از یک سال و چهار ماهگی از شیر مادر تغذیه کند و یا بعد از چهار ماهگی در کنار والدین و یا والد مادر بخوابد دچار وابستگی شدید به والد خود می شود.

این وابستگی باعث می شود کودک اضطراب جدایی را در خود تجربه کند و نبود مادر را حتی در یک لحظه، به مثابه مرگ و نیستی بداند، بنابراین نحوه تربیت والدین باعث می شود کودک به مرور اضطراب کمتر و یا بیشتر را تجربه کند.

اضطراب جدایی از والدین

ترس از دست دادن، وابستگی شدید و احساس ناامنی اضطراب را بالا برده و کودک را به هر نحوی و در هر لحظه ای بیشتر به مادر می چسباند و این چسبندگی خود اضطراب بیشتری به وجود می آورد.

تأثیرات اضطراب جدایی در رفتارهای کودک و آینده او

کودکانی که دچار اضطراب جدایی می باشند، قطعاً رفتارهای غیرطبیعی بیشتری خواهند داشت. غیرطبیعی به آن معنا که هر کودکی باید بتواند در سن ۳ سالگی در شرایطی مانند مهدکودک به آسانی با همسالان خود وقت بگذراند و از ندیدن مادر خود در ساعاتی دچار ترس و اضطراب نشود و همچنین این اضطراب در آینده رفتاری کودک نیز اثر گذار است.

دوران مدرسه رفتن کودکی که دچار اضطراب جدایی است، دردسر های فراوانی برای کودک و والد به همراه دارد، این گروه از کودکان نمی توانند در محیط هایی که مادرانشان حضور ندارند احساس امنیت کنند و با دیگران ارتباط مؤثرتری برقرار کنند و از وقت خود لذت ببرند. همچنین در آینده دورتر در انتخاب رشته تحصیلی و یا ازدواج خود نیز دچار دغدغه و مشکلاتی می شوند که باید بدانیم تماما ریشه در پیش از ۳ سالگی و رفتار والد با کودک دارد.

نظرات کاربران:
م.ن
پاسخ به این نظر
16:08 - 24 شهریور 00

سلام پسر من هشت سالشه و به این اختلال مبتلاست متاسفانه و به سختی از خونه بیرون میره متاسفانه من پیگیری نکردم و گفتم بره مدرسه خوب میشه اما مدرسه هم انلاین شد و باعث شد بدتر بشه . برای بازی هم پیش هم سن و سالاش نمیره مگر اینکه من باشم و باهاشون بازی کنم ئگرنه بازی نمیکنه یا خیلی زود میخاد جا بزنه . نسبت به پدرش هم وابستگی داره اما خیلی کمتر مثلا پدرش میخاد بره سرکار یکم گریه میکنه اما خب بعدش یادش میره و دوباره میاد میچسبه به من . چند بار گذاشتمش یکی دو ساعت خونه مادرم که برم خرید اما زنگ میزد و گزیه میکرد منم سریع برمیگشتم . باتوجه به اینکه مقاومت میکنه باید چه روشی استفاده کرد

0 0
راحله
15:33 - 31 شهریور 00

امیدوارم مشکلتون زودتر حل شه پسر منم یه همچین مشکلاتی داشت البته فکر کنم شدتش از برای شما کمتر بود . کاری که من کردم این بود که یک عالمه برنامه های تشویقی براش گذاشتم مثلا بهش گفتم اگر یک ساعت خونه خاله بمونی میتونی یه بستنی بزرگتر بخوری یا اگر نمونی و گریه کنی امروز از بستنی خبری نیست . چون پسر من خیلی بستنی دوستداره یا مثلا کارتون دیدن هم خیلی دوست داره ولی من بیشتر از 2 ساعت در روز نمیذارم ببینه بخاطر همین بهش میگفتم اگه گریه نکنی یا فلان جا بمونی میتونی شب هم 2 ساعت دیگه کارتون ببینی برای من که خیلی جواب داد

0 0
ریحانه
12:52 - 17 مهر 00

بنظر من هرچی زودتر ببریدش پیش روان پزشک حالا به بهونه بازی یا پارک یا هرچیزی که میدونید و زودتر درمانش رو شروع کنید چون توی بزرگسالی مشکلات بیشتر میشه و درمان کردن و کنار اومدن با مشکلات هم سخت تر میشه در کنار روان پزشک میتونید پیش روانشناس کودک هم ببرید اونم مفیده بهتره زودتر با یکیشون مشورت کنید و ببینید که چه روشی بهتر برای شما جواب میده

0 0
مریم 11
پاسخ به این نظر
10:16 - 20 مهر 00

سلام من یه دختر پنج ساله دارم که به شدت به من وابسته هست و اصلا جایی که من نباشم نمی مونه مثلا هیچوقت تو اتاقش بازی نمیکنه و همیشه میاد تو پذیرایی که من باشم هیچ جا هم نمی مونه حتی نیم ساعت و من اصلا از این وابستگی که بوجود اومده خوشحال نیستم و دوست دارم که کم کم یاد بگیره با ید مستقل شه و واقعا نگرانم که چجوری میخاد سال بعد بره مدرسه و میدونم که میخاد مقاومت کنه نظر شما چیه بنظرتون باید چیکار کنم

0 0
sahar
16:33 - 16 آبان 00

سلام ببینید خیلی از بچه ها تو سنین مختلف دچار این مشکلاتت میشن و این اضطراب رو تجربه میکنن. اما من طبق تجربه ای که از خیلیا شنیدم اینو بهتون میگم هرچقدر زودتر اقدام کنید بهتره و نگذارید که زمان از دستتون در بره هرچقدر که بیشتر اجازه بدید زمان بگذره در آینده بیشتر به مشکل میخورید و بچه بهتون وابسته تر میشه بنابراین به نظرم خیلی زود پیش روانشناس کودک برید

0 0
مرضیه
پاسخ به این نظر
11:33 - 20 آبان 00

سلام من یه پسر 4 ساله دارم که به شدت وابسته هست به من و اصلا از من جدا نمیشه. از وقتی به دنیا اومده تا الان هنوز پیش خودم باید بخوابه و جای دیگه نمی خوابه البته این مورد تقصیر خودم هست که زود جداش نکردم و همونجوری موند اما الان استرس دارم که نکنه در اینده نتونه مدرسه بره و دچار استرس و اضطراب بشه میشه منو راهنمایی کنید

0 0
فاطیما
پاسخ به این نظر
20:30 - 25 آبان 00

پسرم 5 سالشه و بسیاررر وابسته...هرجا بریم چسب منه...یه لحظه منو نبینه گریه میکنه...تو خونه مدام دنبالمه تو اتاق برم هی نگرانه میگه مامااان کجاییی دستشویی و حمومم دنبالمه الکی میگه میترسم بیا بیروون.. مهد هم بردمش دوماه هرروز باش بودم به هیچ طریقی جدا شد حتی تو کلاسم نرفت واقعا دیگه خسته شدم بریدم..مثل چسبه...نمیزاره یه کتاب بخونم و کلاسی برم‌ یا کتابی بخونم شما بچتون‌اینطوری بوده؟ مشاور بردین چی گفته؟ راهنماییم کنید

0 0
m.a
پاسخ به این نظر
15:30 - 5 دی 00

سلام پسرم حدود پنج سالشه دو هفته ست دارم می برمش مهدکودک هنوز عادت نکرده همش پشت در هی میاد بیرون میگه باید ببینمت کلا اوضاع دارم امروز می گفت من نمیام بقیه بچه هایی که هستن اصلا اینجوری نیستن و فقط پسر منه که اینجوری میکنه یه دختر کوچولو هم تو خونه دارم خسته شدم چیکار میشه کرد واقعا باهاش

0 0
افزودن نظر:
captcha